Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, obchodzone 8 września, ma głęboko zakorzenione tradycje zarówno w Kościele, jak i w polskiej kulturze ludowej. W tradycji tej Maryja jest postrzegana jako patronka jesiennych siewów, a dlatego też nazywana jest „Siewną”.
Święto to wywodzi się z Kościoła Jerozolimskiego, gdzie od V wieku pielgrzymi nawiedzali miejsce narodzin Maryi. Z biegiem lat obchodzenie tej uroczystości rozprzestrzeniło się na inne części Kościoła. W Kościele Zachodnim pojawiło się po raz pierwszy w kalendarzu liturgicznym biskupa Reims w VII wieku, a za pontyfikatu papieża Sergiusza I (687-701) nabrało ono szczególnego znaczenia, połączone z uroczystą procesją.
Obchody w Rzymie polegały na gromadzeniu się wiernych w kościele św. Adriana, skąd w procesji, z zapalonymi świecami, udawano się do bazyliki Matki Bożej Większej. Wierzono, że narodziny Maryi zapowiadały zbliżające się narodziny Zbawiciela.
Maryja, której imię oznacza „pani” i jest również związane z pojęciem „światła” oraz „gwiazdy morza”, przez swój wyjątkowy los, w szczególności przez Niepokalane Poczęcie, stała się symbolem nadziei i opieki nad ludźmi, tak jak gwiazda wskazuje drogę zagubionym w morzu.
Zgodnie z tradycją, w dniu 8 września błogosławi się ziarno przeznaczone na siew, modląc się o obfite plony i błogosławieństwo Boże na ziemi. Polscy rolnicy, wierni tradycji, dodawali do tego ziarna nasiona poświęcone w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, licząc na dobry urodzaj. Ziemię przed siewem kropili wodą święconą, a pierwszą garść poświęconego zboża rzucali w rolę w formie znaku krzyża, prosząc: „W imię Boskie”.
/Źródło:
