Kantor – animator śpiewu zgromadzenia liturgicznego. Niestety bardzo często funkcję kantora wypełnia organista, co wg przepisów liturgicznych nie powinno mieć miejsca (organista powinien prowadzić wiernych w śpiewie przede wszystkim poprzez dobry akompaniament na organach). Zadaniem kantora jest nauczanie nowych pieśni lub melodii części stałych. Poza tym kantor może zaśpiewać całe czytanie, wykonać psalm międzylekcyjny lub intonować wezwania modlitwy wiernych. W przypadku nieobecności organisty (np. choroba, urlop) powinien prowadzić wiernych w śpiewie pieśni i odpowiedzi mszalnych. Pierwsze wzmianki o tej funkcji pochodzą z IV w. Stanowisko kantora pojawiło się w Kościele ok. V wieku w chwili powstania scholi cantorum. Z chwilą wprowadzania do świątyń wielogłosowości ukształtowała sie pozycja tej funkcji. Do XVI w. grono kantorów składało się jedynie z duchownych. Na przełomie XIX i XX wieku nastąpiło znaczne wyeliminowanie kantorów, którzy zostali przywróceni do liturgii po Soborze Watykańskim II.