Chórem określa się zespół śpiewaczy wykonujący muzykę wielogłosową oraz – podobnie jak schola – podtrzymujący śpiew jednogłosowy wszystkich wiernych. Już w kulturze helleńskiej i rzymskiej, chór (śpiewem i tańcem) pełnił obrzędowe funkcje religijne.

„(…) Uformowanie chóru śpiewaków i związanie go z liturgią to w dużej mierze dzieło zakonów – głównie benedyktynów i cystersów, którzy będąc misjonarzami upowszechniali ówczesne pojmowanie zespołowej wokalistyki w chrześcijańskim i chrystianizowanym świecie.”¹ Wówczas różnica między scholą a chórem zachodziła w repertuarze tych zespołów. Chór wykonywał śpiewy proprium missae /części zmienne tj. Introit, Alleluja, Offertorium, Communio/. Członkami chóru byli mężczyźni i chłopcy przed mutacją, którym powierzano wysokie rejestry głosowe. Wówczas panowało przekonanie opierające się na nauczaniu św. Pawła (1 Kor 14,34), że w trakcie zgromadzeń liturgicznych kobietom nakazuje się milczenie. Ostatecznie Instrukcja dot. muzyki „Musicam Sacram” dopuściła udział kobiet w zespołach wokalnych.

^{1* Ks. G. Poźniak, Schola liturgiczna. Studium teologiczno-muzykologiczne na przykładzie diecezji opolskiej, Opole 2006}